Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, komornik ma obowiązek zamieszczenia np. obwieszczenia o terminie opisu i oszacowania nieruchomości czy licytacjach na stronie internetowej Krajowej Rady Komorniczej (licytacje.komornik.pl)
W styczniu tego roku zadaliśmy Krajowej Radzie Komorniczej trzy pytania, na które do dzisiaj nie otrzymaliśmy odpowiedzi:
– Jaki jest realny koszt zamieszczenia np. obwieszczenia o terminie opisu i oszacowania na portalu KRK?
– Proszę przedstawić szczegółowe wyliczenie kwoty 100 zł?
– Dlaczego na stronie: https://www.komornik.pl/?resolutions=uchwala-nr-3146viii – nie ma zamieszczonej uchwały?
Więcej:
– Jaki jest realny koszt zamieszczenia informacji na stronie Krajowej Rady Komorniczej?
Czytelnicy przysyłają redakcji kolejne postanowienia sądów, oddalające skargi na wysokość opłaty ustalonej przez KRK (100 zł). W skargach na ustalenie wynagrodzenia w tej wysokości skarżący podnoszą, że realny koszt to góra kilkanaście złotych. Wnoszą, aby sądy sprawdziły, jaki jest prawdziwy koszt zamieszczenia takiej informacji.
Sądy tego jednak nie badają, podstawą dla nich są tylko faktury wystawione przez KRK za zamieszczenie informacji na portalu. Jednym z takich rozstrzygnięć sądowych jest postanowienie z 7 maja br. wydane przez sędzię Annę Zielińską z Sądu Rejonowego w Pleszewie.
Co ciekawe, również i ten sąd powołał się na uchwałę KRK nr 3146/VIII z 6 lutego 2024r., która to uchwała na stronie KRK nie jest zamieszczona (jest tylko informacja, że taka uchwała jest).
_____________________________
Pytania do Ministerstwa Finansów:
– Czy sprawa wysokości opłaty za zamieszczenie informacji na portalu licytacje.komornik.pl – była przedmiotem oceny przez organa podatkowe?
– Jeśli tak, to kiedy i przez kogo?
———————
Pytania ogólne:
– Czy wystawienie faktury zawyżonej, niemającej pokrycia w realnym koszcie – jest nadużyciem prawa podatkowego?
– Jeśli tak, to jakie konsekwencje grożą podmiotowi, który posługuje się takimi nierzetelnymi fakturami?
cdn.
M. Branicka
Ludwika Stas
foto: Pixabay
____________________________
Aktualizacja: 19 czerwca
Wydział Prasowy, Biuro Komunikacji i Promocji Ministerstwa Finansów:
– Na wstępie zaznaczyć należy, że wskazane kwestie nadużycia prawa podatkowego oraz nierzetelnych faktur są zagadnieniami niezwykle rozległymi na gruncie podatku VAT, będącymi przedmiotem licznych wyroków TSUE oraz sądów krajowych, a także publikacji przedstawicieli doktryny podatkowej. Udzielenie pełnej odpowiedzi na przekazane przez Pana pytania wymaga sprecyzowania okoliczności towarzyszących określonej sprawie oraz dokonania subsumpcji stanu faktycznego pod stosowne przepisy dot. podatku VAT, co jest rolą organów podatkowych prowadzących postępowanie podatkowe wobec konkretnego podmiotu.
Odpowiadając syntetycznie na przekazane pytania – rozumiejąc „zawyżoną fakturę, niemającą pokrycia w realnym koszcie” jako fakturę podającą kwotę niezgodną z rzeczywistością, o której mowa w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. B ustawy o VAT – informujemy, że taka faktura nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego z niej wynikającego (w części dotyczącej tych pozycji faktury, dla których podane zostały kwoty niezgodne z rzeczywistością). Ponadto w przypadku wykazania w fakturze wyższej kwoty podatku niż kwota podatku należnego zastosowanie znajdzie art. 108 ust. 2 ustawy o VAT, który w takiej sytuacji nakłada na podatnika obowiązek zapłaty tej wyższej kwoty podatku.
Odnosząc się z kolei do nadużycia prawa w VAT należy wskazać, że jest to specyficzna konstrukcja uregulowana w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT, której istota wyniknęła z orzecznictwa TSUE. Transakcję dokonaną w ramach nadużycia należy identyfikować jako taką, która – pomimo spełnienia warunków formalnych – miała zasadniczo na celu osiągnięcie korzyści podatkowych, których przyznanie byłoby sprzeczne z celem wynikającym z ustawy o VAT. Wówczas zastosowanie znajdzie art. 5 ust. 4 ustawy o VAT – transakcja wywołuje jedynie takie skutki podatkowe, jakie miałyby miejsce w przypadku odtworzenia sytuacji, która istniałaby w braku czynności stanowiących nadużycie prawa. Nadużycie prawa powinno się rozumieć jako zachowanie sprzeczne z celem gospodarczo-społecznym prawa do odliczenia z uwagi na to, że mimo formalnego spełnienia przesłanki do realizacji tego prawa, transakcja ukształtowana zasadniczo została w celu uzyskania korzyści podatkowej. Oznacza to, że konstrukcję nadużycia należy uznać za najszerszy mechanizm chroniący prawo do odliczenia, wspierany przez Dyrektywę VAT. Ponownie podkreślamy przy tym, że każdy stan faktyczny sprawy wymaga indywidualnej oceny.
_______________
Artykuł powiązany:
– Czy to jest zgodne z prawem? Sprawa spółki Currenda i samorządu komorniczego