Pismem z 5 sierpnia br., zastępca rzecznika dyscyplinarnego przy Sądzie Okręgowym w Zamościu Lesław Dąbrowski odmówił pani Agnieszce podjęcia czynności dyscyplinarnych wobec jednego z sędziów Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim.
Czytelniczka chciała, aby rzecznik dyscyplinarny sprawdził, czy sędzia Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim zezwalając komornikowi na dalsze prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec niej – dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego.
Zgodnie bowiem z prawem, po wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego sanacyjnego (a takie toczy się wobec czytelniczki) z mocy prawa dotychczasowe egzekucje ulegają zawieszeniu.
Komornik oddalił wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, a sąd oddalił skargę pani Agnieszki na prowadzenie przez komornika egzekucji wbrew prawu.
Rzecznik dyscyplinarny w piśmie z 5 sierpnia napisał, że nie zamierza ingerować w niezależność oraz niezawisłość sądu, bo uznał, iż skarga czytelniczki posiada „charakter merytorycznej oceny pracy orzeczniczej wymienionego sędziego”.
Zgodnie z prawem, sędzia odpowiada dyscyplinarnie za przewinienia służbowe (dyscyplinarne), w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawa.
AI:
Oczywista i rażąca obraza przepisów prawa przez sędziego to podstawa odpowiedzialności dyscyplinarnej sędziego za przewinienie służbowe, polegające na bezspornym i poważnym naruszeniu obowiązujących norm prawnych.
Pojęcie to wynika z Prawa o ustroju sądów powszechnych (art. 107 § 1 pkt 1). Oznacza sytuację, w której pomyłka orzecznicza lub proceduralna sędziego przekracza granice zwykłego błędu w wykładni prawa.
Cechy pojęcia
- Oczywistość: Błąd sędziego jest łatwy do zauważenia od razu, bez potrzeby skomplikowanych analiz czy głębokich polemik prawnych. Wynika z pominięcia jasnego i konkretnego przepisu.
- Rażące: Naruszenie prawa ma poważny charakter i doniosłe skutki. Nie jest to drobna pomyłka, lecz uchybienie o dużym ciężarze gatunkowym, które godzi w powagę wymiaru sprawiedliwości.
Kiedy dochodzi do takiego naruszenia?
- Gdy sędzia wyda decyzję całkowicie sprzeczną z jednoznacznym brzmieniem przepisu, którego stosowanie nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych.
- Gdy zignoruje utrwaloną i oczywistą linę orzeczniczą lub podstawowe zasady postępowania.
Zasada ta nie może jednak służyć do karania sędziów za samą treść ich orzeczeń w sytuacjach, gdy w grę wchodzi spora i dopuszczalna w prawie wykładnia przepisów (granice niezawisłości sędziowskiej). Odpowiedzialność dyscyplinarna dotyczy sytuacji, w których granice te zostaną w sposób drastyczny przekroczone.
___________________
Problem do wyjaśnienia
Czy nienakazanie komornikowi przez sędziego Sądu Rejonowego w Tomaszowie Lubelskim – natychmiastowego zawieszenia egzekucji w związku z toczącym się postępowaniem restrukturyzacyjnym – jest rażącym naruszeniem prawa czy nie?
W sytuacji, gdy:
– w sprawie mamy chyba oczywiste i rażące naruszenie prawa. Błąd bowiem jest natychmiast zauważalny, decyzja sędziego jest sprzeczna z jednoznacznym brzemieniem przepisu (zawieszenie z mocy prawa postępowań egzekucyjnych po wszczęciu postępowania restrukturyzacyjnego),
– naruszenie to może mieć doniosłe skutki dla wierzycieli oraz prowadzonego postępowania restrukturyzacyjnego.
===============
Urodzony w 1962 roku sędzia Lesław Dąbrowski jest sędzią Sądu Okręgowego w Zamościu. Posiada dom, małe mieszkanie oraz trzy auta i motocykl. Ma ponad 320.000 zł oszczędności.
Sprawa objęta przez MDSS. 
Jan Wels
foto: Pixabay
__________________________
Aktualizacja: 5 września
Wyrok dotyczący obrazy oczywistej i rażącej
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie, wyrok z 27 czerwca 2002 roku (SNO 18/02)
Obraza, o której stanowi art. 107 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 90, poz. 1070 ze zm.) została określona dwoma przymiotnikami wyznaczającymi przedmiotowe znamiona tego przewinienia dyscyplinarnego. Występuje ono wówczas, gdy naruszenie prawa ma charakter oczywisty.
Określenie to należy odnieść do rodzaju, wagi i rozmiaru błędu popełnionego przy stosowaniu lub wykładni prawa.
Obraza jest oczywista, gdy popełniony błąd jest łatwy do stwierdzenia, i bez głębszej analizy można zastosować właściwy przepis, a rozumienie przepisu prawa nie powinno budzić wątpliwości u przeciętnej osoby o kwalifikacjach prawniczych. Określenie „rażąca” odnosi się natomiast do skutków obrazy przepisów prawa.
Dla uznania działania sędziego za delikt dyscyplinarny nie wystarcza bowiem dopuszczenie się błędu oczywistego dla należycie wykształconego prawnika. Popełniony błąd musi też narażać na szwank
prawa i istotne interesy stron (innych osób biorących udział w postępowaniu) albo powodować szkodę. Zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości lub sądu może również wyznaczać cechę naruszenia prawa określoną jako „rażąca obraza”. Dla uznania obrazy przepisów prawa za przewinienie dyscyplinarne konieczne jest przypisanie jej obu tych cech łącznie. Od strony podmiotowej natomiast do przypisania sędziemu popełnienia przewinienia dyscyplinarnego wystarczający jest każdy rodzaj
winy, także wina nieumyślna.
Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego, sędziego Sądu Okręgowego, po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2002 r. sprawy sędziego Sądu Okręgowego w związku z odwołaniem obwinionej od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 kwietnia 2000 r., sygn. akt (…)
1) utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok,
2) kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.
Przewodniczący: sędzia SN Zygmunt Stefaniak.
Sędziowie SN: Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca),
Hubert Wrzeszcz.
UZASADNIENIE
Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny rozpoznał sprawę sędziego Sądu Okręgowego obwinionej o to, że:
– mimo braku należnego wpisu (powód uiścił 100,00 zł zamiast 100 000,00 zł) nadała sprawie bieg zarządzając doręczenie odpisu pozwu stronie przeciwnej i uwzględniła w dniu 21 września 2000 r.
zawarty w pozwie wniosek o zabezpieczenie powództwa, czym naruszyła przepis art. 16 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych;
– w dniu 10 października 2000 r. zawiesiła postępowanie z powodu braku opłaty od
pozwu odwołując się do treści art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c., który w tej sytuacji zastosowania mieć nie może;
– w dniu 10 października 2000 r. zarządziła wezwanie powoda do złożenia opłaty od wniosku o zabezpieczenie, choć wniosek taki zawarty w pozwie opłacie nie podlega (art. 10 pkt 2 ustawy o
kosztach sądowych w sprawach cywilnych);
– w dniu 3 listopada 2000 r. odrzuciła zażalenie pozwanego od postanowienia z dnia 10 października 2000 r. o zawieszeniu postępowania z uwagi na brak interesu pozwanego w zaskarżeniu, to jest o oczywiste i rażące naruszenie prawa stanowiące przewinienie służbowe z art. 107 § 1 Prawa o u.s.p. Wyrokiem z dnia 2 kwietnia
2002 r. obwiniona sędzia Sądu Okręgowego uznana została za winną zarzucanego jej przewinienia służbowego z art. 107 § 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych z dnia 27 lipca 2001 r. opisanego w punktach 1, 2, 3 i 4 i za to na mocy tego przepisu oraz art. 109 § 1 pkt 1 wymienionej ustawy została jej wymierzona kara upomnienia.
Dalsza część uzasadnienia:
https://www.saos.org.pl/judgments/81479
cdn.